Kerstgedachte

Dunne stuifsneeuw joeg door de straat. De verlichting van de lantarens en de winkelruiten veranderde het wit in een tijdelijk goudgeel op het moment dat de sneeuw de lichtstraal doorkruiste. Het was een druk en zenuwachtig komen en gaan van mensen, die, met nog twee dagen tot kerst druk in de weer waren met het zoeken van het perfecte cadeau, en ingrediënten voor het overvloedige kerstmaal.
Niemand besteedde aandacht aan de eenzame man, die, gehuld in een oude slaapzak, tegen de uitlaat van een afzuiger van een van de winkels aanzat om nog een klein beetje warmte van binnen mee te krijgen. Ze liepen er eerder met een grote boog omheen, als had hij een besmettelijke ziekte.

Nou zag hij er ook niet bepaald appetijtelijk uit met zijn wilde haarbos en baard. De koude stond op zijn gezicht afgetekend als was het er in gegraveerd.
Ik stond aan de andere kant van de straat, en moest , of ik het wilde of niet, naar het schouwspel kijken. Ik zag de afschuw bij de vele voorbijgangers, en de pogingen van hun om maar langs , of over hem heen te kijken. Ik zag de moedeloosheid en berusting in zijn blik. Hij had zich al lang geschikt in zijn lot en rol als paria.

In de verte klingelde een bel, en mijn aandacht werd even van de man afgetrokken. Zo'n kleine vijftig meter verderop, stond een kerstman, naast een driepoot met daaraan en collectebus van het leger des heils. Door het heen en weer bewegen van de bel, probeerde de kerstman voorbijgangers te verleiden tot het doen van een donatie. Zijn strategie leek te werken want veel voorbijgangers stopten even om hun portemonnee te pakken, en wat in de bus te deponeren, wat door de kerstman met een vrolijk "Fijne kerstdagen toegewenst mijnheer, mevrouw"

Het stond in schril contrast met de scene aan de andere kant van de straat, waar de eenzame man nog steeds bibberend tegen de uitlaat aanzat. Het koste me enige moeite, alsof ik over een soort van schaamte heen moest tappen, maar ik liep naar de overkant, naar de eenzame figuur in de slaapzak. Eenmaal bij hem zakte ik door mijn knieën, en ging naast hem zitten, en bood hem, zonder een woord te zeggen een sigaret aan die ik uit mijn jaszak had gepakt op het moment dat ik ging zitten.
Eveneens zwijgend pakte hij hem aan, en ik zocht naar een aansteker in mijn zak om hem van vuur te voorzien, alvorens ik zelf ook een sigaret uit het pakje haalde. Samen op de grond zittend, sprakeloos zuigend aan onze sigaret, werd ik even onderdeel van zijn wereld, en zijn wereld onderdeel van mij.
Ook naar mij werd nu niet meer gekeken, en die dat wel deed, fronste de wenkbrauwen, zich afvragend wat ik in hemelsnaam daar deed.Het was een vraag die ook door mijn hoofd spookte. Waarom was ik naast deze vreemde gaan zitten? Was het medelijden, of nieuwsgierigheid, of de basis voor een oprecht altruïstische daad.


Met een zucht gooide hij de opgerookte sigaret weg, mij wakker schuddend uit mijn gemijmer." Heb je al gegeten vandaag?"
Hij keek me met enige trots aan." Jawel, ik red mezelf wel hoor"
Had ik een fout gemaakt, door hem de vraag te stellen? Om tijd te winnen haalde ik het pakje sigaretten nog een keer uit mijn zak om hem er nog een aan te bieden. Hij knikte alleen maar voordat hij er nog een uit het pakje haalde, en wachtte geduldig terwijl ik de aansteker probeerde te pakken. Mijn billen begonnen behoorlijk koud te worden, net als mijn rug die tegen de kille muur ruste.
Ik wist niet hoe te beginnen, maar mijn idee had zich genesteld in mijn hoofd." Ik wil je niet beledigen, maar ik vind dat niemand met dit weer, en rond deze tijd, op straat thuishoort."
Ik wachtte even op een reactie voor ik verder ging, maar die bleef uit.


"Ik ben geen rijk man, maar ik wil je uitnodigen om een paar dagen bij mij te komen logeren, en kerst met mij en mijn vrouw te vieren."
Weer stopte ik met praten om hem de kans te geven om een antwoord te geven. Hij had zijn hoofd naar me toe gedraaid, en in zijn ogen zag ik eerder achterdocht dan blijdschap.
"Wat moet ik voor je doen?" Zijn vraag bracht me even van mijn stuk. Hij hoefde helemaal niets te doen, alleen maar ja te zeggen.
Een seconde later drong het tot me door dat hij het schijnbaar niet gewend was dat iemand zomaar iets voor hem zou doen, en dat er altijd een voorwaarde aan dingen vast zat.
"Doen? nou helemaal niets. Ik zag je hier zitten, en ik had het gevoel dat ik jou , zei het voor korte tijd, zou kunnen helpen, en een fijne kerst kunnen bezorgen."
De argwaan in zijn ogen had plaats gemaakt voor verbazing, en een zweem van ongeloof.
"Waarom zou U mij willen helpen?"
"Zeg maar jij hoor." ( het was mijn standaard reactie op het woordje U, waar ik niet zo van hield)
"En waarom ik je zou willen helpen? Ik vraag me eerder af waarom al die andere mensen dat niet willen doen."


Uiteraard wist ik het antwoord op die vraag wel, maar ik wist even niets beters te zeggen.
"Ze doen wel schijnheilig geld in een collectebus, om zichzelf het gevoel te geven dat ze begaan waren met hen die het minder hebben, maar jou lopen ze voorbij alsof je niet bestond. Ik geloof niet zo in dat soort acties, en ik denk dat ik, door jou uit te nodigen voor een paar dagen misschien wel iets nuttigs kan doen."
"Dus,..." Hij keek me doordringend aan.
"Jij koopt jou gevoel van begaan zijn af door mij uit te nodigen?"
De woorden waren hard maar eerlijk.
Had hij gelijk? probeerde ik, omdat het nu eenmaal de dagen voor kerst waren, ook mijn moraal af te kopen?
"Nee, dat is niet zo, zei ik resoluut. Ik heb immers nog niets gedaan, alleen een uitnodiging gegeven. Je bent welkom, maar als je niet wilt vind ik dat even goed. Ik doe dit niet voor mij."
Weer keek hij mij onderzoekend aan.


"Dus,....... ik kan een paar dagen bij jou logeren, zonder dat ik daar wat voor hoef te doen, en je doet het niet om jezelf een goed gevoel te geven. Waarom doe je het dan wel?"
Er kroop een licht gevoel van irritatie in mij omhoog. Shit, ik wil alleen maar iemand helpen, en ik krijg een kruisverhoor?
"Goed, als je het niet vertrouwd, of denkt dat er een addertje onder het gras zit, dan laat ik je met rust en wens ik je een fijne kerst toe voordat ik opsta en weer verder ga."
Hij scheen na te denken over mijn woorden.
"Heb je nog een sigaret voor me?"
Zonder na te denken greep ik in mijn jaszak en bood hem er nog een aan, om er daarna zelf ook nog een te pakken. Nadat ik beide sigaretten had aangestoken zaten we, net als bij de eerste sigaret woordeloos na elkaar.
Krachtig blies hij de rook uit.


"Luister"
Weer die doordringende blik in zijn ogen.
"Ik woon al bijna een jaar op straat, en dit is me nog nooit overkomen.Voor die tijd was ik iemand net als iedereen, een baan, een huis,een vrouw. Dat heb ik nu allemaal niet meer. Ik heb een jaar lang gezien hoe mensen me behandelden, en nog nooit heeft iemand me iets aangeboden, laat staan een paar dagen logeren. Dus ik hoop dat je begrip hebt voor het feit dat ik achterdochtig ben, en verbaasd. Ik zou graag je aanbod aannemen. Het is lang geleden dat ik het comfort van een bed of een douche heb ervaren......Maar als je gekke dingen van plan bent, dan heb je de verkeerde voor je en krijg je een pak slaag van me, is dat duidelijk?"
Beduusd door de waterval van woorden kon ik alleen maar knikken.
"Ik ben geen gekke dingen van plan, ik kan je ook niet permanent helpen, maar ik zou het heel fijn vinden als je mijn aanbod aannam."
Hij gooide het laatste stukje sigaret op de straat, en knikte.
"Ok, ik neem je aanbod aan."


Met een lenigheid die ik niet verwacht had van hem, stond hij in een vloeiende beweging op, en stak mij een hand toe om me omhoog te helpen. Die had ik wel nodig ook, want ik was stijf van de kou geworden.
Hij bukte om zijn slaapzak van de grond op te pakken, net als de drie plastictassen die hij eronder had gehad.
"Zeg maar welke kant we opgaan, zei hij, nu met een vriendelijke toon."
Samen liepen we langs de kerstman, die mij bevreemd aankeek,maar mij een heel hartelijk vrolijk kerstfeest toewenste.

Comments   

0 # profile3351 2018-11-01 06:53
Need cheap hosting? Try webhosting1st, just $10 for an year.

http://date.studentcity.bg/images/photos/7518/177/16fdfd63f4e5e7a4a9ea988f.jpg
Reply | Reply with quote | Quote

Add comment

Geen grove taal, scheldpartijen of reclameuitingen toegestaan.


Security code
Refresh

Alle content op deze pagina blijft eigendom van Gavernet